سرو آزاد

دستان کودکان خردسال و زنان جوان ایرانی گره بر گره می زند تا جلوه ای از طبیعت را زیر پای خود ببینیم. دیروز روز جهانی صنایع دستی بود و صنایع دستی کشورهای مشرق زمین و بخصوص ایران جلوه گاه طبیعت است و از این میان فرش ایرانی چیز دیگری است. دریغا که همه ی عمر نگاهی به زیر پا نینداختیم ! (از فیلم کمال الملک) . از امروز اگر روی فرش  ( بخصوص فرش دستباف - قدیمی هم باشد چه بهتر) راه می روید زیر پای تان را نگاه کنید . بخصوص اگر اهل هنر یا طبیعتید . عار نیست آدم یک وقتی هم به زیر پایش نگاه کند!  خدا کند این هنر- صنعت زیبا منسوخ نشود . هرچه بیشتر از طبیعت دور می شویم هنرهایمان هم رنگ می بازد .

این یک خانواده ی کلیمی است . در عودلاجان محله ی کلیمیان تهران .  باید اواخر زمان احمد شاه باشد یا اوایل پهلوی  . پدر بزرگ و مادربزرگ من هم در همین عکس هستند که با ضربدر مشخص شده اند. پس زمینه ی عکس هم فرش است . عمه ی من یک جفت فرش بافت . یکی را داد به عموی بزرگم . یکی را بعد ها داد به پسرش که حالا در ایتالیا فروشنده ی فرش ایرانی است . یک روز پسرعمه ام به عمویم گفت : دائی جان یا فرش تان را به من بفروشید یا فرش من را بخرید که جفتش پهلوی هم باشد . عمویم گفت : این یادگار خانوادگی است فرش تجارتی نیست که خرید و فروش بشود . فرش من فرش من است ٬ فرش تو فرش تو ! عمویم قبل از این که به رحمت خدا برود فرش را به من هدیه کرد که حالا پهلوی من است . عمه هم در آمریکا در سنین حدود نود سالگی است . گوش شیطان کر در عین صحت و سلامتی . انشاءالله خداوند سی سال دیگر هم عمر با عزت به ایشان بدهد.