سرو آزاد

در سال های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ دو سد مزون روژ و سنت اتین دوویگان که بر روی خوزه رودلوار(؟) در فرانسه بنا شده بود به منظور احیای شیلات منطقه ویران شد . در سال ۱۹۹۹ سد ادوارد را که در سال ۱۸۳۷ بر روی رودخانه کنبک (kenebec) در ماین آلمان بسته شده بود متلاشی کردند ٬ برای اینکه بتوانند رودخانه را جهت تخم ریزی ماهی ها ۳۰ کیلومتر گسترش دهند و به فاصله ی چندین ماه ٬ ماهی آزاد اقیانوس اطلس ٬ شاه ماهی آمریکائی ٬ شاه ماهی رودخانه ٬ ماهی ازون برون معمولی ٬ ماهی گوشت خوار اطلس و مار ماهی گوشتخوار آمریکائی به قسمت های بالاتر رودخانه باز گشتند . در کل در چند سال اخیر حدود ۵۰۰ سد کهنه ی خطرناک و یا مضر برای محیط زیست از روی رودخاته های ایالات متحده بر چیده شده است . (نویسنده : پیتر اچ کلایک ٬ برگردان : نسرین صابری  از مجله دانش و مردم دی و بهمن ۱۳۸۷)

اگر به تجربیات دیگران و یا حتی خودمان توجه کنیم ٬ خیلی چیزها یاد می گیریم و خیلی از هزینه های مالی و غیر مالی را پرداخت نمی کنیم ! تردید نکنید سدها آسیب می زنند . هم آسیب زیست محیطی و هم آسیب غیر زیست محیطی . البته کسی منکر فایده سدها هم نیست . نمی دانم این تعداد سدهائی را که در ایران ساخته شده مورد بررسی و تحلیل قرار داده اند یا خیر ؟ و آیا فایده های آن به هزینه های آن برتری داشته یا خیر ؟ آیا نمی توان الگوی مصرف را اصلاح کرد تا آب کمتری مصرف شود ؟ آیا نمی توان سیستم آبیاری را اصلاح کرد تا در  کشاورزی که عمده ی مصرف ما آن جاست  آب کمتری مصرف شود؟

طبیعت در آینده ای نه چندان دور پاسخ دندان شکنی به بی توجهی ما خواهد داد .